กิจวัตรวันนี้:

ในมุมลับของด่าน 5 คอนเซียชลืมตาสี่ดวงของมันมาเจอกับแสงโทนอุ่นของห้องที่มันพำนักอยู่ มันลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย พร้อมส่ายหัวและทำหัวให้โล่งสำหรับอีกวันที่ต้องทำงาน บางทีมันอาจจะพักหาชาหรือสักอย่างดื่มก่อน แต่ก่อนสิ่งอื่นใด มันจะนับ เหมือนที่ทำมาตลอด มันเริ่มที่จะนับในหัว

สี่ดวงตามปกติ บวก… อืม สี่บนแขนขวา ห้าบนแขนซ้าย… แล้วก็ศูนย์บนลำตัว ขอบคุณพระเจ้า โห้ หายไปสิบสามคนแล้ว คนอื่นๆน่าจะกำลังเร่งทำงาน หรือไม่ก็คงอู้กันอยู่ หวังว่าวันนี้จะสงบขึ้นบ้างนะ ฉันอยากได้กาแฟแก้วนั้นจริงๆ…

มันไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อขาวติดกระดุมอีกตัวขึ้นมา สวมมันเข้า ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อจะให้ตาบนลำแขนไม่ต้องเจ็บมาก คอนเซียชผูกเนคไทสีดำตามปกติ (เพื่อจะให้มันดูเป็นมืออาชีพมากขึ้นต่อหน้าแขก) และเปิดประตูออกจากห้อง เพรียบพร้อมสำหรับการทำงานอีกวันหนึ่ง

โอ๊ะ มันลืมเช็คดู

ดวงที่ห้ากำลังมองจากมุมมองผู้พเนจรที่กำลังซ่อนอยู่… เหมือนตัวจะกำลังสั่น โอเค คงจะไม่ต้องดูต่อแล้ว
ดวงที่หกมองเห็นผู้พเนจรคนหนึ่ง… ที่กำลังเดินไปตามห้องโถง เหมือนจะกำลังสับสนอยู่ เขาไปถูกทางแล้ว เพราะงั้นก็น่าจะปล่อยไว้เฉยๆได้
ดวงที่เจ็ด เหยื่อเหมือนจะหลับอยู่ ดีแล้ว
ดวงที่แปดกำลัง- โอ้ ไม่ได้สิ นั่น.. อืม นั่นเป็นปัญหาให้ฉัน คงปล่อยไปไม่ได้ ไม่ ไม่
ดวงที่เก้าเหมือนจะหลับอยู่เหมือนกัน ขอบคุณพระเจ้า

คอนเซียชสบถพึมพำ ก่อนที่มันจะเริ่มวิ่ง มันปิดตาและในทันใดสถานที่รอบข้างก็เปลี่ยนไป ในตอนนี้มันอยู่ด้านหลังผู้พเนจรที่ตาดวงที่แปดถูกกำหนดให้จับจ้อง

"คุณต้องการความช่วยเหลืออะไรมั้ย? ผมพาคุณไปที่ห้องอาหาร หรือห้องน้ำก็ได้นะถ้าคุณอยากไป"

"อืม… ไม่ ฉ-ฉันขอออกไปจะดีกว่า คุณช่วยพาฉันไปที่ทางออกได้ไหม?"

"ไม่ต้องหรอกครับ! ช่วยกลับมากับผมด้วย"

"ก-กลับไปที่โรงแรมเหรอ? อ่า ไม่ได้จะหยาบคายนะ แต่… พวกเพื่อมร่วมงานของคุณเขาไม่คอยจะเป็นมิตรเลยนะ และฉันก็ต้องกลับไปแล้วจริงๆ…"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ! คุณจะได้… กลับแน่ๆ ถ้าคุณตามผมมาก่อน"

"คุณแน่ใจหรอ…? ด-เดี๋ยวสิ ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย แกก็ทำงานที่นี่เหมือนกับพวกมันหนิ นี่แกคงวางแผนจะฆ่าฉันเหมือนสินะ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ช่างแม่งสิ ช่างแก ช่างพวกมัน ช่างไอ้โรงแรมนี่ ฉันจะไปแล้ว"

คอนเซียชถอนหายใจ มันเปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ มันเดินไปยังผู้พเนจรในขณะที่เขากำลังวิ่ง แต่นั่นมันก็เปล่าประโยชน์ เพราะขาที่มันใช้วิ่งนั้นไม่ใช่ของมนุษย์ มันแข็งแรงและรวดเร็วกว่าที่ผู้พเนจรคนนั้นจะเป็นได้ อะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วเส้นเลือดของคอนเซียช ซึ่งก็เพิกเฉยต่อมือที่สั่นอยู่เล็กน้อย นี่มันเช้าเกินกว่าจะหาความสนุกใดๆได้ในสายงานนี้ ผู้พเนจรอยู่ในเงื้อมมือเพียงไม่กี่นาที คอนเซียชจับเขาตรงคอเสื้อและเหวี่ยงเขาลงบนพื้น ทำให้ผู้พเนจรหมดแรงสู้และเลิกขยับตัวไปพร้อมๆกัน

ผู้พเนจรคนนั้นหอบหายใจ ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเพราะกำลังได้รับรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหนเมื่อตัวเองหายใจแทบไม่ได้ แต่คอนเซียชเองก็ไม่สน มันลากเขาไปยังห้องใกล้ๆที่มีลิฟต์ขนส่งอยู่ ซึ่งก็มีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์โตเต็มวัยเล็กน้อย

มันยกเขาขึ้น ยัดเขาเข้าไปในลิฟต์ขนส่ง ก่อนจะเริ่มดึงเชือก แค่ไม่กี่ครั้งลิฟต์ก็ได้เปิดไปยังชั้น 13 ตาดวงที่แปดมองผ่านมุมมองของผู้พเนจรคนนั้น เพื่อจะให้แน่ใจว่าเขาได้พักหายใจ แต่เขาก็ไม่ใช่ปัญหาของคอนเซียชอีกต่อไปแล้ว มันรอให้ประตูเปิดออกและคอยเฝ้ามองให้แน่ใจว่าผู้พเนจรออกไปจากลิฟต์ขนส่งแล้ว คนอื่นๆจะจัดการกับเขาเอง

มันเช็ดมือของตัวเองที่ก็ได้เหนียวเหนอะหนะจากเหงื่อของผู้พเนจร น่าเสียดายที่มันยังสะลึมสะลืออยู่ คอนเซียชเดินโซเซไปยังห้องครัว ในใจหวังว่าจะมีใครเตรียมกาแฟหรือชาเอาไว้แล้ว

สิ่งที่ควรและไม่ควรทำ:

ควร:

หาชามาดื่มสักที
หาอาหาร มั้งนะ… ฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย
เอากุญแจกลับมาจากผู้พเนจรตาแปด พวกพนักงานบนชั้น 13 ลืมเอากลับให้ตลอดเลย

ไม่ควร:

กินเหล็กที่อยู่บนเคาน์เตอร์ตรงนั้น ฉันกินมันได้ แต่ก็ไม่ควรกิน คนอื่นๆบอกฉันว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ฉันกินมันอยู่ตลอด และฉันก็หิวมากๆเลย… ลืมเลย ฉันเห็นสลัดอยู่ในกระติกน้ำแข็ง ฮืมม… ฟังดูน่าอร่อยชะมัด ฉันคิดว่าฉันเห็นผลแครนเบอร์รี่เหี่ยวๆอยู่ในนั้นด้วย อืม เหมือนจะมีโน๊ตอยู่ด้านบน "ขอร้องห้ามกิน! จาก… คอม— โค…?" ฉันจะมาบ้าจี้อยู่ทำไมกันละเนี้ย ฉันอ่านไม่ออกสักหน่อย ฉันจะแค่… อ๊ะ ลืมไปเอาชาซะได้ กระดาษนี้มันมีรสแห้งตลอดเลย ให้ตายสิ ฉันหนิไม่จำอะไรเลย
ให้ใครรู้ว่าฉ้นกินสลัดเข้าไป แต่ถ้าฉันกินกล่องเก็บเข้าไป บางทีคนอื่นอาจจะคิดว่ามันหายไปเอง

ผู้เขียน