คุณมาถึงสถานที่แห่งนี้ และเห็นภูเขาที่คุณไม่สามารถขึ้นไปปีนได้ เงาร่มของต้นไม้ที่จะไม่มีวันบังแดดให้คุณได้ และท้องฟ้าที่จะไม่ได้คุ้มหัวคุณอีกต่อไป ผ้าม่านสีน้ำเงินทำให้คุณนึกถึงช่วงที่คุณเถียงอยู่กับครูมัธยมเกี่ยวกับความหมายของการเขียน ความหมายของคำ และความหมายของเจตนา
บางครั้ง คุณบอกว่า ม่านสีน้ำเงิน
บางครั้งผ้าม่านก็เป็นสีน้ำเงิน แต่มันไม่ได้หมายความอะไรเลย สีน้ำเงินคือคำสีดำบนหน้ากระดาษสีขาว ผ้าม่านเป็นสีน้ำเงินเพราะผู้เขียนต้องการให้มันเป็นสีน้ำเงิน
บางครั้ง เธอบอกว่า ม่านสีน้ำเงิน
บางครั้งผ้าม่านก็เป็นสีน้ำเงิน และมันหมายถึงทุกสิ่ง ผ้าม่านเป็นสีน้ำเงินเพราะสีน้ำเงินคือความเศร้า ความสูญเสีย และสีของมหาสมุทรที่ลึกและกว้างใหญ่เทียบได้กับความเจ็บปวดจากช่องโหว่ไม่รู้กี่ช่องบนหัวใจของบุคคลไม่รู้กี่คน ผ้าม่านเป็นสีน้ำเงินเพราะผู้เขียนต้องการให้มันเป็นสีน้ำเงิน
เมื่อคุณนั่งอยู่ในห้องนี้ มือของคุณสัมผัสผ้าม่านและคุณรู้สึกถึงผ้าบางๆ ระหว่างนิ้วของคุณ และคุณเริ่มสงสัยถึงความหมายของทั้งหมดนี้
ม่านสีน้ำเงิน
คุณอยู่คนเดียวตอนนี้ แต่ถ้ามีใครอยู่ที่นี่ ผ้าม่านจะเป็นสีน้ำเงินหรือไม่? หรือพวกมันเป็นสีน้ำเงินเพราะคุณอยู่ที่นี่ และรูปแบบที่แท้จริงของพวกมันคือความว่างเปล่าสีดำบนผืนผ้าใบสีดำ จนกระทั่งดวงตามองเห็นพวกมัน แล้วพวกมันจึงกลายเป็นสีน้ำเงิน?
ผ้าม่านเป็นสีน้ำเงิน และคุณพบว่าตัวเองร้องไห้เพราะมันเป็นสีน้ำเงิน สีน้ำเงินคือความเศร้า ความสูญเสีย และสีของมหาสมุทรที่ลึกและกว้างใหญ่เท่ากับความอาลัยในใจคุณ มันเป็นเหตุผลที่โง่เขลาที่จะร้องไห้
แต่ผ้าม่านเป็นสีน้ำเงิน -
และน้ำตาก็ไหลจนไม่เหลืออะไรเลย นอกจากลมหายใจที่สั่นสะท้าน ดวงตาที่บวม และผ้าม่านที่คุณกำไว้ในกำปั้น คุณหัวเราะเบาๆ ออกมา นี่มันเป็นเหตุผลที่โง่เขลาเพียงใดที่ทำให้คุณร้องไห้ - ผ้าม่านสีน้ำเงิน
สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงห้องว่างที่มีหน้าต่างเดียวและผ้าม่านสีน้ำเงิน นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ มันเป็นเพียงอีกสถานที่หนึ่งที่กระตุ้นความอาลัยถึงบ้านของคุณ
คุณหันกลับและเดินทางกลับไปตามทางเดิม แต่ก่อนที่จะทำเช่นนั้น คุณหันกลับมาอีกครั้ง มองดูครั้งสุดท้าย -
ผ้าม่านยังคงเป็นสีน้ำเงินอยู่ไหม?