คำอธิบาย

รูปถ่ายของห้องส้วมที่ถูกถ่ายในขณะที่ผู้ถ่ายกำลังหลบหนีออกมา

ด่าน 245 นั้นประกอบไปด้วยห้องน้ำชายขนาดเล็กของโรงเรียนประถมศึกษา ซึ่งมีโถปัสสาวะ 2 โถ อ่างล้างมือ 2 อ่าง และห้องส้วมมาตรฐาน 3 ห้อง ด่านจะจำกัดการเคลื่อนไหวของผู้พเนจรโดยการจำกัดพื้นที่ที่สามารถเข้าถึงได้ให้เหลือเพียงแค่ห้องส้วมเดี่ยวๆ ซึ่งผู้พเนจรจะอยู่ภายในตลอดช่วงเวลาของพวกเขาในด่าน 245 บริเวณนี้ส่วนใหญ่จะเปียกโชก คาดว่าน่าจะจากสปริงเกอร์แบบกระตุ้นด้วยควันด้านบน ห้องส้วมบางครั้งจะมีข้อความและโน๊ตที่หลงเหลือมาจากผู้พเนจรคนอื่นๆสลักหรือเขียนไว้บนผนัง แต่พวกมันก็จะจางหายไปตามกาลเวลา

เมื่อได้เข้าสู่ด่านนี้ ผู้พเนจรจะเริ่มได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงครวญครางอันแปลกประหลาดที่มาจากด้านนอกประตูห้องน้ำทันที ผู้พเนจรหลายคนได้อธิบายอย่างละเอียดถึงเสียงร่ำไห้ที่น่าสยดสยองของเด็กและผู้ใหญ่ เช่นเดียวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินต่างๆที่ดังกึกก้อง ผู้พเนจรคนหนึ่งได้พูดไว้ว่า "แม้จะอู้อี้อยู่หน้าประตู จากคนที่อาจจะไม่มีอยู่จริง แต่ฉันก็ไม่เคยได้ยินเสียงร้องแห่งความหวาดกลัวที่ชัดเจนกว่านี้เลย…" เสียงอื่นๆที่รายงานมาจากนอกห้องน้ำนั้นเป็นเสียงรถพยาบาล เสียงการปะทุของไฟ เสียงการระเบิด เสียงการตกลงมาของเศษซาก และเสียงร้องไห้ที่แผ่วเบา ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะมีขึ้นตอนใกล้สิ้นสุดของการอยู่ในด่านนี้

สิ่งที่สองที่ผู้พเนจรรายงานว่าเกิดขึ้นทันทีเมื่อมาถึงด่าน 245 คือความรู้สึกหวาดกลัวและหวาดระแวงอย่างรุนแรง แม้แต่ผู้พเนจรที่กล้าหาญที่สุดก็อธิบายว่าพวกเขาก็หวาดกลัวเช่นกันไม่ว่าพวกเขาจะพยายามตั้งสมาธิมากแค่ไหนก็ตาม ได้รับการอธิบายว่าเป็นด่านที่ "น่าสะพรึงกลัวที่สุด" ที่สุดในแบ็กรูมส์ จึงไม่แนะนำให้ทำการค้นหาด่านนี้ ในระหว่างการอยู่ภายในด่าน 245 ผู้พเนจรจะเริ่มสังเกตเห็นหลังจากผ่านไปสองสามวันว่าพวกเขาขาดความต้องการน้ำหรืออาหาร ผู้พเนจรจำนวนมากรอดชีวิตมาได้หลายสัปดาห์ภายในด่านนี้ และก็ยังไม่มีใครเสียชีวิตเนื่องจากขาดสิ่งของที่จำเป็นเหล่านี้

ในช่วงที่ยังอยู่ในห้องส้วม มักจะมีร่างมนุษย์วิ่งเข้าไปในห้องน้ำผลักประตูเข้ามา ทำให้ความสับสนวุ่นวายจากเสียงรบกวนรอบข้างหนักแน่นยิ่งขึ้น โดยที่พบบ่อยที่สุดจะเป็นผู้หญิงและผู้ชาย ร่างเหล่านี้จะเริ่มเรียกหาลูกๆ และสมาชิกในครอบครัว โดยจะพูดวลีต่างๆ เช่น "ที่รัก ได้โปรด คุณอยู่ไหน!" "(ชื่อ) คุณอยู่นั่นหรือเปล่า" และ " แม่/พ่ออยู่นี่ อยู่ไหน แม่/พ่อเป็นห่วงลูกนะ!” (บุคคลอื่นๆ เช่น เด็กที่กำลังมองหาพ่อแม่และสมาชิกของ "ทีมกู้ภัย" อาจเข้ามาด้วย แม้ว่าจะเกิดขึ้นได้ยากกว่าก็ตาม) เนื่องจากความกลัวและความสิ้นหวังอันแรงกล้าที่เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของผู้พเนจร ผู้พเนจรมักจะเริ่มกรีดร้องออกมาหาบุคคลเหล่านี้ ทุบประตูห้องส้วมและร้องขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แต่ก็ไม่เคยมีร่างใดๆสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้เลยสักครั้ง ผู้พเนจรยังจะได้ยินเสียงคนที่รักใช้ชื่อของตัวเอง ทำให้เกิดความเครียดและอยากออกไปข้างนอกมากขึ้น หลังจากเวลาตั้งแต่ไม่กี่วินาทีถึงสองสามนาที ร่างนั้นๆก็จะถอยกลับไป และปล่อยให้คนพเนจรอยู่คนเดียวในห้องน้ำอีกครั้ง

หลังจากที่ได้ผ่านไปไม่ว่าจะเป็นเวลานานแค่ไหนก็ตามเพื่อให้ผู้พเนจรเริ่มสงบได้สติอารมณ์ลงอย่างช้าๆ เสียงของความรุนแรงจะเริ่มเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด และความหวาดระแวงก็จะค่อยๆลดน้อยลง ในขณะที่ร่างต่างๆจะยังคงเข้าไปในห้องน้ำและเพิ่มเสียงกรีดร้องและเสียงคร่ำครวญที่น่าสะพรึงกลัวที่มาจากภายนอก ผู้พเนจรจะต้อง "เรียนรู้ที่จะควบคุมความกลัวของตน" และปิดกั้นสิ่งรบกวนสมาธิออกไป ในขณะที่ผู้พเนจรจะยังคงถูกล้อมรอบด้วยเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดและเสียคร่ำครวญจากความกลัว เมื่อพวกเขาสามารถที่จะควบคุมอารมณ์ของตนได้ กล่าวกันว่าประตูห้องส้วมจะปลดล็อกให้ผู้พเนจรออกไปและถูกเคลื่อนย้ายออกไปจากด่านได้

เอ็นทิตี้

เจบ

เจบ เอ็นทิตี้เพียงตัวเดียวที่ทราบว่าอาศัยอยู่ในด่าน 245 มันเป็นมนุษย์รูปร่างสูงน่ากลัว ผมสั้นสีน้ำตาลเทา ดวงตาสีเงิน มีหนวดทรงสั้นสีเทาบนคางและเหนือริมฝีปาก และแขนซ้ายที่ขาดหายไป มักจะเห็นเขาสวมชุดภารโรงและมักจะลากถังไม้ถูพื้นสีเหลืองอยู่ข้างหลังเขา นานๆครั้งจะสามารถพบเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นในห้องส้วมพร้อมกับผู้พเนจรได้ เขามักจะปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาที่มีร่างเดินเข้าไปในห้องน้ำ ว่ากันว่าเขามีเสียงโทนต่ำที่สงบคล้ายกับเสียงกระซิบ คำแรกที่เขามักจะพูดกับผู้พเนจรมักจะเป็น "พวกเขาไม่ได้ยินคุณ" แม้ว่าเขาจะมีรูปร่างที่น่าหวาดกลัว แต่เจบก็ไม่เป็นอันตรายเลยเมื่อไม่ถูกยั่วยุ และจะคอยปลอบใจผู้พเนจรที่ร้องไห้ กระซิบข้อความที่อ่อนโยนให้กับพวกเขา แต่ส่วนใหญ่เขาก็มักจะเล่าเรื่อง "จากชีวิตของเขา" แม้ว่าเขามักจะแสดงสีหน้าอ่อนหวาน แต่ผู้พเนจรรายงานว่ารอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้ามากขึ้นเมื่อพวกเขาออกไป กระตุ้นให้ผู้พเนจรจำนวนมากอยู่ต่อไปสักสองสามนาทีแม้ว่าพวกเขาจะได้รับการปล่อยตัวแล้วก็ตาม ผู้พเนจรเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะพบกับเจบนอกด่านนี้มากกว่า เนื่องจากดูเหมือนว่าเขาจะสามารถสำรวจแบ็กรูมส์ได้อย่างเปิดเผย

ฐาน ด่านหน้า และชุมชน

เหล่านักเขียน

"เหล่านักเขียน" เป็นชื่อที่ถูกตั้งให้กับกลุ่มคนถูกรู้จักผ่านการฝากข้อความให้กำลังใจและเรื่องราวต่างๆไว้ตามผนังห้องส้วมเล็กๆ เพื่อช่วยให้ผู้พเนจรผ่อนคลายและหลบหนีได้เร็วยิ่งขึ้น แม้ว่าผู้เขียนโน๊ตเหล่านี้อาจไม่เคยพบเจอกันจริงๆเลย แต่ก็ยังมีชุดของกระดาษโน้ตและรอยแกะสลักที่บรรยายวันในฤดูร้อนที่สดใสและช่วงเวลาแห่งความสุขซึ่งจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้พเนจรนั้นจะไม่มีวันพบใครในด่านนี้เลยนอกจากเจบ การทิ้งโน๊ตเหล่านี้ไว้เป็นเพียงการสื่อสารจริงๆวิธีเดียวเท่านั้นที่เป็นไปได้ ขอแนะนำอย่างยิ่งให้อ่านโน๊ตเหล่านี้และเพิ่มของตนเองเข้าไปหากเป็นไปได้ เนื่องจากการผ่อนคลายเป็นวิธีเดียวที่จะหลีกหนีจากด่านได้

ทางเข้าและทางออก

ทางเข้า

แม้ว่าจะยังไม่มีการพบทางเข้าที่ชัดเจน แต่ผู้พเนจรจำนวนมากก็ได้รายงานว่าพวกเขาถูกส่งตัวมายังด่านนี้หลังจากที่ได้ผ่านประสบการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ เช่น การสูญเสียคนรัก

ทางออก

ทางออกเดียวที่ทราบของด่านนี้สามารถถูกเข้าถึงได้โดยการผ่อนคลายและละทิ้งความกลัว ความเครียด และความวิตกกังวลไปโดยสิ้นเชิง หลังจากได้ออกจากด่านนี้ไปแล้ว ผู้พเนจรได้กล่าวว่าพวกเขามีชีวิตที่มีความสุขมากขึ้นและวิตกกังวลน้อยลงหลังจากนั้น โดยการสงบจิตใจลง ผู้พเนจรจะถูกส่งไปยังด่าน 63

ผู้เขียน