ความยากในการเอาตัวรอด:
ระดับ 5
- {$one}
- {$two}
- มีเอ็นทิตี้ที่ทรงพลัง
ป่าในด่าน 32
คำอธิบาย:
ด่านที่ 32 เป็นป่าที่มืดมิดที่แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุดภายใต้การจ้องมองของพระจันทร์เสี้ยวและท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งดวงดาว ห้อยลงมาจากต้นไม้ที่เป็นส่วนประกอบของด่านคือโครงกระดูกจำนวนหนึ่ง กระดูกสีซีดของพวกมันส่องแสงแวววาวภายใต้แสงจันทร์ พวกมันส่งเสียงกระทบกันในสายลม บางคนบอกว่าพวกเขาได้ยินเสียงโครงกระดูกพูด บางครั้งพวกมันพูดถึงชีวิตในอดีตหรือคำพยากรณ์ที่ยังมาไม่ถึง หรือบางทีอาจเป็นเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านหัวกระโหลกของพวกมัน สร้างภาพลวงตาว่ายังมีเศษเสี้ยวชีวิตหลงเหลืออยู่หลังดวงตาที่ตายแล้วของพวกมัน
เบลล์
นอกเหนือจากโครงกระดูกแล้ว มีเอ็นทิตี้เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้นที่อยู่ในด่านนี้ หนึ่งตัวตนในสองรูปร่าง รูปร่างแรกของเธอคือเบลล์ ผู้หญิงผมสีซีดที่มีผมสีดำซึ่งปรากฏตัวในชุดวิกตอเรียสีส้มยาวและใบหน้าทาสีที่ทาสีให้เหมือนโครงกระดูก เบลล์ไม่พูด แต่เธอกวักมือเรียกผู้พเนจรให้ติดตามเธอมาเหมือนกับไซเรนที่กำลังล่อเหยื่อของมันให้เข้าใกล้ หากผู้พเนจรไล่ตามเธอจนมองไม่เห็นเธอแล้ว พวกเขาจะวิ่งไปเจออีกร่างหนึ่งของเธออย่างรวดเร็ว นั่นก็คือราชินีกระดูก
ราชินีกระดูกเป็นโครงกระดูกสูงที่สวมชุดสีดำขาดรุ่งริ่ง เธอเป็นเอ็นทิตี้ที่ทรงพลังและดูเหมือนจะควบคุมที่อยู่ของเธอได้เกือบทั้งหมด หากคุณปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพ เธอก็อาจจะปล่อยคุณไป แต่ถ้าคุณไม่ทำ เธอจะสั่งให้ต้นไม้ฉีกแขนขาของคุณออกจากกันในไม่กี่วินาที หรือแย่กว่านั้น เธออาจจะเล่นกับคุณ ปล่อยให้คุณวิ่ง ปล่อยให้คุณคิดว่าคุณมีโอกาสหนีจนกว่าคุณจะวิ่งต่อไปไม่ไหว และเธอบังคับให้พื้นดินกลืนคุณลงไป โดยไม่เหลือกระดูกแม้แต่ชิ้นเดียวไว้ให้คุณ
ทางเข้าและทางออก:
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าจะเข้าสู่ด่าน 32 ได้อย่างไร ดูเหมือนว่าสิ่งที่ต้องใช้ในการเข้าไปก็คือการหลงทางในป่าอันมืดมิด ผู้รอดชีวิตบางคนถึงกับบอกว่าพวกเขามาถึงด่านนั้นโดยตรงจากฟรอนท์รูมส์ สิ่งที่เรารู้ก็คือเมื่อคุณเห็นโครงกระดูกห้อยลงมาจากต้นไม้ จะไม่มีทางออกจนกว่าคุณจะได้พบกับราชินีโครงกระดูก และ ณ จุดนั้น ชะตากรรมของคุณก็อยู่ในกำมือของเธอแล้ว
ผู้ที่ได้รับการปล่อยออกมาโดยราชินีกระดูกจะพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในป่าอีกแห่งของแบ็กรูมส์ ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาผ่านมาเป็นเพียงแค่ฝันร้าย
แต่ว่ามันไม่ใช่ความฝัน
ผู้พเนจรคนหนึ่งได้เดินทางผ่านป่าที่มีหมอกทึบ กำลังค้นหาที่อยู่ของราชินีกระดูก เธอไม่ใช่คนแรกที่ตั้งใจมาหาป่าที่ถูกทอดทิ้งนี้ แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มาถึงก่อนเธอ ไม่มีใครที่ยังมีสติดีอยู่อยากจะมาเสี่ยงการได้รับชะตากรรมเดียวกับผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของราชินีโครงกระดูกหรอก
แต่บางทีเธอสติของอาจจะไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เธอไปต่อได้ เธอถูกกระทำด้วยความเศร้าโศก น้ำตาไหลอาบแก้มตลอดเวลาขณะที่เธอไม่สามารถหลีกหนีจากความทรงจำเกี่ยวกับคนที่เธอทนไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีเขาผู้นั้น
หรือบางทีเธออาจจะมีสติดีอยู่ การสูญเสียยอดรักในชีวิตของเธอทำให้เธอเข้าใจว่าลำดับความสำคัญของเธออยู่ที่ไหน เพื่อให้เธอรู้ว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตอันแสนสั้นของเธอ บางคนสำคัญกับเธอมากกว่าตัวเธอเอง
เธอเห็นโครงกระดูกห้อยลงมาจากต้นไม้ตรงหน้าเธอ เช่นเดียวกับดาวดวงแรกที่เริ่มเวลาพลบค่ำ พวกมันถูกเพิ่มเข้าอย่างรวดเร็ว โครงกระดูกนับร้อยตัวเรียงรายอยู่บนต้นไม้ในมุมมองของเธอ เธอเดินต่อไป
เสียงกรอบแกรบเบาๆ ของใบไม้ ปลุกเธอจากภวังค์ในขณะที่เธอกำลังมองเห็นร่างในชุดสีส้มข้างหน้า ร่างนั้นหมุนตัวและวิ่งไปในตอนกลางคืน เธอเดินตามไปจนลับสายตาและเตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับการพบเจอกันที่กำลังจะเริ่มขึ้น
"อ้า ผู้สละชีพ" เสียงผู้หญิงทุ้มๆ เอ่ยออกมาจากปากของโครงกระดูกที่สวมเสื้อผ้าซึ่งอยู่เหนือตัวเธอ
เธอคุกเข่า เธอรู้ว่าเธอต้องระวังให้มาก ถ้าเธอไม่อยากตายโดยไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการ
"สุภาพจริงๆ เลยนะ" ราชินีโครงกระดูกกล่าว "บอกฉันที เธอได้ยินไหมว่าเหล่าชายบนต้นไม้กำลังร้องเพลงอะไรอยู่?"
คำถามแปลกๆ เธอพยายามตั้งใจฟังแต่ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านกิ่งไม้ เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่พบว่าเธอไม่สามารถขยับเขยื้อนจากท่านอนคว่ำได้ ราชินีโครงกระดูกได้จับเธอไว้กับที่ในขณะที่เธอกำลังรอคำตอบ
"ไม่" เธอสำลักออกมา "พวกเขา พูดอะไรอยู่?"
"พวกเขาเล่าเรื่องราวของพระเจ้าที่ตายไปแล้ว การฟื้นคืนชีพของจักรพรรดินีที่ร่วงหล่น รอยขาดและน้ำตาในผืนผ้าที่เชื่อมโลกของเรากับสิ่งอยู่ถัดไปและสิ่งที่อยู่ก่อนหน้า พวกเขาพูดถึงยุคใหม่ การดับสูญและการเกิดใหม่ แต่เธอไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้นเลยใช่ไหม?"
เธอพยักหน้าเงียบๆ ในที่สุดเธอก็ได้รับอนุญาติให้ยืน
"แล้วเธอมาที่นี่ทำไม" ราชินีถาม
"ฉันต้องการทำการแลกเปลี่ยน เพื่อชีวิตของคนอื่น"
ราชินีหัวเราะ
"แล้วเธอมีอะไรให้แลกละ?"
"ชีวิตของฉันเอง ไม่— ไม่ใช่แค่ชีวิตของฉัน แต่เป็นวิญญาณของฉันด้วย”
"ฉันกำลังฟังอยู่"
"ถ้าเธอทำให้ที่รักของฉันฟื้นคืนชีพ ฉันจะให้ทั้งชีวิตและวิญญาณของฉันกับเธอ และฉันจะรับใช้เธอทั้งในชีวิตนี้และซีวิตต่อๆ ไป"
"ความรัก แน่นอนอยู่แล้ว ความรักทำให้เราทำอะไรโง่ๆ ใช่ไหม? และครั้งหนึ่งฉันก็เคยเป็นแบบเธอเมื่อนานมาแล้ว มันเป็นความทรงจำที่ห่างเหิน ดังนั้นฉันจะทำตามคำขอของเธอ"
"ขอบคุณ"
และในขณะที่รากโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินเพื่อดึงเธอลงไปใต้พิภพ ก็ได้มีอีกคนหนึ่งคลานออกมาจากหลุมฝังศพตื้นๆ เทียนเล่มหนึ่งดับลงและถูกจุดขึ้นอีกครั้งเมื่อวิญญาณของเธอได้ถูกผูกไว้กับก้อนดินและรากไม้ที่ตะปุ่มตะป่ำซึ่งประกอบกันเป็นสถานที่แห่งนี้ พวกมันโอบกอดเธอไว้ในความมืดอันไร้ซึ่งขอบเขต
เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เขาจากไป ที่เธอได้มีความสุขอีกครั้ง