Info
ผู้เขียนต้นฉบับของบทความนี้ก็คือ ผู้ใช้ Reddit u/Fox"Foxtrot"Carmen และ u/208.87.77.
เขียนใหม่โดย Stretchsterz
แปลไทยโดย lxstname
เเปลเสร็จเมื่อ 25/12/2024 สุขสันต์วันคริสต์มาสด้วยนะครับ!!
(Merry Christmas!)
ความพยายามครั้งที่ 53:
ถึงใครก็ตาม ที่อ่านสิ่งนี้อยู่..ใครก็ตาม ตัวผมชื่อ อัลเลน เกรดี้ อายุก็ปาไป 37 ปีเเล้ว ส่วนสูงก็มาตรฐานตามผู้ชายทั่วไป ที่ผมเขียนสิ่งนี้ขึ้นมาเพราะว่า ผมติดอยู่ในบ้านของตัวเองน่ะ เเละก็ออกไม่ได้ นี้ถือเป็นการติดต่อครั้งล่าสุดถึงภายนอกเลย เเละก็คงจะเป็นการที่ดี ที่จะเริ่มเล่าถึงสิ่งที่ผมเจอ..
มันเป็นเดือนธันวาของปี 2008 ใกล้วันคริสต์มาสเเล้วล่ะ วันนั้นผมอยู่บ้านคนเดียว เเบบโดดเดี่ยว ผมจําทุกอย่างไม่ได้มากนัก เเต่จําได้ว่าเหมือนบ้านทั้งหลังมัน "ร่วงหล่น" ไม่รู้พวกคุณจะเข้าใจหรือเปล่านะ ในขณะที่ผมเขียนอยู่ ตัวของบ้านก็ยังมีการตกเเต่งสไตล์คริสมาสต์อยู่เลย เเละผมก็ตื่นขึ้นมาหลังผมเป็นหวัด… นานกี่วันเเล้วก็ไม่รู้ ผมตื่นขึ้นมาดูบ้านของผม ก็ดูปกติดี เเต่อาจจะมีเศษวัตถุ เเละเศษเเก้วตามพื้นเล็กน้อยจากเหตุการณ์ตอนนี้น. ตัวผมได้มองออกไปดูนอกหน้าต่างเพื่อดูโลกภายนอกว่ายังอยู่ไหม เเต่นั้นไม่ใช่ประเด็น. ผมคิดว่าทุกอย่างจะปกติหลังเหตุการณ์ครั้งนี้น ผมพยายามเปิดประตูหน้าบ้าน เเต่มันพาผมกลับมาที่บ้าน ผมกลัวมากในตอนนั้น ผมไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น เเละผมก็ไม่อยากรู้ด้วยซํ้า
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป ผมสะดุ้งตกใจจนตัวสั่นและนั่งลงโดยพิงหลังไว้กับผนัง ผมนั่งนิ่งด้วยความตกใจและคิดในหัว ซํ้าไปซ็้ามา ว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อกับชีวิต ผมมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจบ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นั่นเป็นปกติดีเป็นส่วนใหญ่ ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว อุปกรณ์ต่างๆ ของผม ทุกอย่างอยู่ที่นั่น แม้แต่ห้องใต้ดิน ก็ยังอยู่เช่นเดิม
นี้คือภาพห้องครัวของผม หากพวกคุณสงสัย
Cannot fetch Flickr photo (id: 4341146900). The photo either does not exist, or is privateมันดูอบอุ่นดีใช่ไหมล่ะ…
เเต่ละวัน ได้ผ่านพ้นไปเรื่อยๆ จากวัน ก็เป็นเดือน เเต่ท้องฟ้าข้างนอกไม่เคยมืดเลยสักครั้ง เเละมันเป็นตอนเช้าตรู่ประมาณ7โมงเช้าไม่เคยเปลี่ยน เเต่รู้อะไรไหม..นาฬิกาก็ยังทํางานอยู่ มันโชว์ว่าตอนนี้เป็นเวลา ตี4 23นาที เเละผมก็นอนไม่ค่อยหลับเลย เเต่หลังผมได้มาที่นี้ ผมรู้สึก การนอนก็ไม่จําเป็นเท่าไหร่นะ อาหารที่นี้ปลอดภัย นํ้าก็ด้วย เเต่ได้เเค่จากตู้เย็นเท่านั้น อนาคตก็น่าจะต้องทําเครื่องกรองนํ้าบ้างเเล้วล่ะ ในตอนเเรกผมนึกว่า ผมจะอดตายอยู่ด่านนี้เเล้ว เเต่เมื่อผมลงไปที่ห้องใต้ดิน ก็..มักจะมีอาหารมาใหม่เรื่อยๆ ที่ช่วยชีวิตผมได้หลายวันพอสมควร ผมต้องนําอาหารพวกนี้ไปใส่ในตู้เย็นทุกครั้ง อาหารจะได้สดเเละกินได้อย่างปลอดภัย
เเต่บางครั้ง อาหารก็เหมือนจะ ไม่เติม คือมันก็ค่อนข้างสุ่มเลยเเหละ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมอดอาหารตั้งสัปดาห์นึง เพราะอาหารไม่เติม เเต่ผมก็รอดตายมาได้เเบบงงๆ เเต่ก็รู้สึกปกติดีหลังจากนั้น
จนกระทั่งมาถึงสัปดาห์ที่แล้ว ผมเริ่มรู้สึกหิวราวกับว่าวันที่ผ่านมาที่ผมไม่ได้กินอะไรมาเลยสักอย่าง ซึ่งเหมือนจะเป็นผลย้อนหลังกับการไม่ได้กินอะไรมาหลายวันตอนนั้น..
เวลานั้นเอง ตัวผมก็ได้ไปห้องใต้ดิน เพื่อดูว่ามีอาหารไหม ซึ่งมันก็มีจริงๆ เเต่ว่าส่วนใหญ่มันถูกเปิดออกเเล้ว ผมเดินไปผ่านเศษอาหาร จนเจอว่า..มันเป็นเเค่หนูที่กินทุกอย่างที่ขวางหน้ามัน ซี่งน่าจะมาที่นี้ก่อนที่บ้านมันจะตกตัวผมได้ทําการ จับหนูตัวนั้นมา เเละเลี้ยงมันใส่ในกรง พร้อมกับตั้งชื่อมันว่า…"ลูอี้" เเละผมก็ให้อาหารมันทุกวัน เเต่มันก็พูดเหมือนมนุษย์ไม่ได้ ทําให้ผมยังไม่หายจากความโดดเดี่ยวมากนัก
ก็ เหมือนจะผ่านไปเป็นปีละ ช่วงๆนี้ ก็มักจะมีบุคคลปริศนามาเข้าบ้านผมอยู่บ้าง ลักษณะจะเป็นตัวสูงๆ อีกทั้งยังไม่มีหน้าด้วย เเละเหมือนจะไม่พูดอะไร พวกเขาไม่อันตรายนะ เเต่อยู่ๆก็ชอบเข้ามาบุกบ้านเลย พอเข้าบ้านมา ก็มักจะเดินเตร่ไปมา นั่งบนโซฟาข้างผมในขณะที่ผมดูทีวี ไม่ก็ จ้องมองหน้าต่างเฉยๆ..
อ๋อ! ทีวียังคงใช้ได้อยู่นะครับ ไม่มีปัญหาอะไร
อินเตอร์เน็ตก็ยังคงใช้งานได้เหมือนเดิม เเต่ก็ ห่วยเเตกสิ้นดี… ผมก็มักจะทําอาหารในเวลาว่างเป็นประจํา เพราะว่างมาก เเละอุปกรณ์ครัวยังมีครบหมดอยู่ โดยใช้ส่วนผสมที่มาจากชั้นใต้ดินไงล่ะ เเละคือผมทําสเต็กได้อร่อยมาก เเต่ถ้าอยากลิ้มลอง ก็..ต้องเจอผมให้ได้
สเต็กนี้เพื่อคุณเลย!
Cannot fetch Flickr photo (id: 2599538034). The photo either does not exist, or is privateเมื่ออาหารมาใหม่ทุกครั้ง มันก็มักจะปรากฏอยู่กลางห้องเลย ซึ่งผมต้องล้างทุกครั้ง เพื่อความปลอดภัย
ประเด็นคือ อาหารมันเริ่มโผล่บ่อยขึ้นที่ชั้นใต้ดิน ประมาณไม่กี่วัน ถึง สัปดาห์ ซึ่งมันเยอะสุดๆ ผมก็เริ่มที่จะใช้มาตรการในการคุมอาหาร จะได้มีเหลือกิน เวลาที่เหลืออด เเละตอนนี้ผมก็มีทั้งหนังสือทําอาหาร เเละอุปกรณ์ต่างๆ เหมือนเชฟจริงๆเลยตอนนี้!
คือ ผมติดอยู่ที่นี้นานเเล้ว ผมพยายามหลายครั้งที่จะหนีออกไป รวมถึงการพังหน้าต่าง เเต่ข้างนอก ก็ยังมีเพื่อนบ้านเดินไปมาอยู่ ผมมักจะจ้องที่พวกเขา เเละตะโกน ขอความช่วยเหลือ เเต่…ก็ไม่มีใครได้ยินเลย เเต่ๆ มีครั้งหนึ่งที่มีกลุ่มคนเเปลกๆ จ้องมาที่ผมจากทางไกล ก็น่ากลัวดีนะ.. ประเด็นคือๆ มีครั้งหนึ่งที่ผม พังหน้าต่างได้เเล้ว เเต่ว่ามันก็ ไม่ได้อะไร ตัวผมก็ถูกวาปกลับมาที่เดิมอยู่ดี
ก็ ข่าวร้ายนะ เหมือนผมจะหาทางออกไม่เจอเเล้วล่ะ เเล้วผมน่าจะติดอยู่ที่นี้ตลอดกาล พวกคุณรู้ไหมว่า ผมคิดถึงผู้คนมากมาย ทั้งครอบครัวของผม เเละลูกๆของผมด้วย ผมก็มีจิตใจเหมือนกัน เเต่ผมสงสัยมากว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันจะต้องมีเหตุผล หรือเปล่านะ?
นั้นเเหละ เหตุผลที่ผมทรมานมากๆ เเม้จะมีอาหารก็ตาม
ทําไมกัน?
คำถามเหล่านี้ผมจะคิดทีหลังก็ได้ ผมได้วางโน้ตเหล่านี้ไว้ในกระดาษจดหมายที่ติดไว้ที่ประตูหน้าบ้าน เเต่ว่า ตั้งแต่ผมใส่อะไรเข้าไป ก็ไม่เคยปรากฏอีกด้านเลย มันต้องนำไปสู่ที่ใดที่หนึ่ง น่าเสียดายที่พื้นที่นั้นเล็กพอที่จะใส่จดหมายเล็กๆอันนึงได้เท่านั้น ดังนั้นผมจึงทำแบบนั้นอยู่เรื่อยๆตอนนี้ ผมหวังว่าจะมีใครพบสิ่งนี้ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตาม…
ช่วยผมด้วย…
จากอัลเลน เกรดี้
รายงานที่ 8734 ของ M.E.G. :
วันที่ 9 กรกฏาคม ปี 2016
หน่วยปฏิบัติการ 'Fritz Opel' ของ M.E.G. จากฝ่ายการรื้อค้นสถานที่ได้พบโน้ตที่ไว้เขียนว่า"ความพยายามครั้งที่ 53" ขณะกำลังสำรวจพื้นที่ในด่าน 9 พบข้อความดังกล่าวปรากฏอยู่ที่หน้าประตูไม้ทาสีแดงของบ้านหลังเล็กๆ Fritz และ M.E.G. เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเเงะประตูที่ล็อคไว้ได้สำเร็จและเข้าไปในอาคารได้ ไม่รู้ว่าทำไมประตูจึงถูกล็อคด้านหนึ่งแต่ไม่ใช่อีกด้านหนึ่ง ผู้พเนจรที่รู้จักกันในชื่อ "อัลเลน เกรดี้" ได้รับการช่วยเหลือและนำกลับไปยังฐานอัลฟ่าในด่าน 1 ได้สําเร็จ
การเเก้ไข: วันที่ 23 กรกฏาคม ปี 2016:
อัลเลนถูกนำกลับมาที่บ้านของเขาแล้ว และตอนนี้สามารถเข้าและออกจากบ้านของเขาได้ตามต้องการ ซึ่งได้รับการตั้งชื่อว่าระดับ 53 โดยอ้างอิงถึงความพยายามในการติดต่อที่ประสบความสำเร็จของเขา ซึ่งเป็นครั้งที่ 53 เหตุการณ์นี้จะมีความสำคัญอย่างยิ่งในการวิเคราะห์เพื่อการสำรวจเพิ่มเติมและเพื่อช่วยมนุษยชาติในแบ็กรูมส์
