Info
โทษทีนะหนุ่ม ฉันขอดูบัตรประชาชนจะได้ไหม?
เขียนโดย Boring Talkings! :O(
| Other pages by me | |
|---|---|
| Levels | Level 2 | Level 11 | Level 13 | Level 19 | Level 22 | Level 25 | Level 38 | Level 41 | Level 74 | Level 82 | Level 100 | Level 106 | Level 111 | Level 120 | Level 134 | Level 145 | Level 174 | Level 179 | Level 185 | Level 196 | Level 206 | Level 208 | Level 222 | Level 320 | Level 368 | Level 369 | Level 370 | Level 371 | Level 421 | Level 427 | Level 445 | Level 511 | Level 557 | Level 587 | Level 600 | Level 602 | Level 603 | Level 605 | Level 606 | Level 607 | Level 608 | Level 609 | Level 669 | Level 713 | Level 790 | Level 812 | Level 910 | Level 948 | Level 998 | Level 999 | Blue Channel | The Middlesorts | The Frontrooms | PA98 | |
| Entities | Entity 1* | Entity 40 | Hypothetical Creator | |
| Phenomena | Phenomenon 31 | |
| PoIs | The Travellers | |
| Objects | Object 22 | |
| Tales | A Late Letter to a Late Friend | Case Closed | J. Doe and His Night With Your Mom | Permission Overwritten | The War For Scene-01.1 | |
| The playground | Click me! | |
<เริ่มบันทึกเมื่อ: 07:19 น.>
วันที่: 26/07/17
สถานที่: สำนักงานของโอเวอร์เซียร์ C ฐานแกมม่า ด่าน 3
ผู้มีส่วนร่วม: แอนดรูว์ โดโนแวน, โซมาเลีย แฮงค์, เอล เวนริก
เอล เวนริก: ขอโทษด้วยนะ แต่— ให้ตายเถอะวะ!
[วินาทีที่เขาได้ก้าวขาเข้ามายังพื้นที่สำนักงานของแอนดรูว์ โดโนแวน เอลก็ต้องเขวี้ยงมือขึ้นไปปิดหน้าในทันที ระหว่างที่โซมาเลียกับแอนดรูว์ในอีกฝั่งของห้องก็สะดุ้งขึ้นยืนจากตำแหน่งเดิมของตนเอง]
แอนดรูว์ โดโนแวน: เอล! นายตื่นไวจังนะ
[เอลลดแขนลง เผยให้เห็นถึงใบหน้าแขยง เขามองไปที่แอนดรูว์ซึ่งเพิ่งติดกระดุมสามเม็ดที่ก่อนหน้านี้ถูกปลดอยู่ จากนั้นก็ไปยังโซมาเลีย ที่กำลังมองไปอีกด้านและกำลังใช้นิ้วหมุนผมขึ้นหงอกของเธออยู่]
เอล เวนริก: เอิ่ม คือฟังนะ ฉันต้องไปที่ด่าน "ห้ามเข้า" นั่นน่ะ ฉันนัดจัสตินไว้ แต่เขายุ่งอยู่บนด่าน 25 เรื่องอะไรสักอย่างเกี่ยวกับอดีตนักสำรวจ 7
แอนดรูว์ โดโนแวน: นายอยากจะให้ฉันไปแทนเขาหรอ…?
เอล เวนริก: แคทยุ่งอยู่กับจัสติน เพราะงั้น… ใช่ นายจะพาคุณนายนายมาด้วยก็ได้
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันไม่ได้-
[เธอหยุดชะงัก ก่อนจะมองไปที่แอนดรูว์ที่สีหน้าดูเจ็บปวดและสับสน ความเงียบจากความอายเข้ามาแทรกได้ประมาณ 15 วินาที โซมาเลียก็หยุดมันลงในที่สุด]
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันไปก็ได้
ความยากในการเอาตัวรอด:
ระดับ deadzone
- {$one}
- {$two}
- {$three}
คำอธิบาย
ทางเข้าแรกของด่าน 607
ทางเข้าที่สอง
ด่าน 607 เป็นด่านภูเขาที่มีพืชพันธุ์ ซึ่งเชื่อมอยู่กับด่าน 76 และด่าน 77 มันเป็นที่ตั้งของกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ที่สันนิษฐานว่าถูกใช้งานอยู่โดยองค์กรของเอ็นทิตี้ เนื่องจากที่พวกมันไม่อนุญาตให้มนุษย์เข้าถึง และกลุ่มอาคารดังกล่าวก็อยู่ห่างออกไปเป็นระยะทางที่ไม่ทราบแน่ชัดจากรั้วกั้น จึงยังไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมใดๆในเวลานี้
ฝั่งด่าน 76 ของด่าน 607 จะเปิดไปยังที่ราบสูงข้างเขา ริมขอบจะถูกล้อมไปด้วยรั้วกั้น เขานี้จะลาดลงไปประมาณ 175 เมตร เข้าไปยังป่าหนาผลัดใบ จะมีควันลอยขึ้นมาเป็นครั้งคราวจากส่วนที่ลึกลงไป อีกฝั่งของที่ราบสูง ห่างไปจากพื้นที่ปิดล้อม ก็จะมีทางเข้าหลุมหลบภัยและรถไฟไต่เขา1ที่ทอดลงมาจากข้างเขา โดยตรงตีนเขาจะมีกระท่อมสำเร็จรูปและทางเดินดินอยู่
ฝั่งด่าน 77 จะเปิดไปยังที่ราบแห้งซึ่งล้อมรอบไปด้วยรั้วลวดหนามรูปห้าเหลี่ยม จะมีแม่น้ำขนานอยู่ที่อีกฟากของรั้ว ซึ่งมีสะพานเดี่ยวทอดข้าม อีกฝั่งของแม่น้ำนั้นมีอาคารเชิงอุตสาหกรรมและถนนลูกรังที่ทอดไปตามต้นน้ำ
ทั้งสองพื้นที่จะถูกเฝ้าระวังโดยพลซุ่มยิงหรือพลอาวุธระยะไกลอื่นๆในสถานที่ซ่อนเร้น ได้มีการสังเกตเห็นกิจกรรมเพียงเล็กน้อยทั้งใน 607 และด่านที่เชื่อมกันอยู่ แทบทุกครั้งที่มีผู้ใดพยายามจะข้ามเข้าไปยังพื้นที่หวงห้าม พวกเขาก็จะถูกยิงเข้าด้วยกระสุนนัดเดียวจนถึงแก่ชีวิต ซึ่งได้เป็นเหตุให้มีการเสียชีวิตเจ็ดรายและบาดเจ็บหนึ่งรายในเวลาถัดมา
ทางเข้าและออก
ด่าน 607 จะถูกเข้าถึงได้เฉพาะจากด่าน 76 และด่าน 77 โดยการเดินผ่านประตูซุ้มโลหะขึ้นสนิม ไม่ควรมีการใช้ทางเข้าเหล่านี้ในสถานการณ์ใดๆเป็นอันขาด
<เริ่มบันทึกเมื่อ: 16:12 น.>
วันที่: 26/07/17
สถานที่: ฟาร์มใบชาใกล้กับทางเข้า 607 ด่าน 76
ผู้มีส่วนร่วม: แอนดรูว์ โดโนแวน, โซมาเลีย แฮงค์
โซมาเลีย แฮงค์: นายผลักเขา!
แอนดรูว์ โดโนแวน: ฉันไม่ได้ผลักเขา ให้ตายสิ โซมาเลีย
โซมาเลีย แฮงค์: เขากำลังนอนจมกองเลือดอยู่ข้างหลังนั่นนะ!
แอนดรูว์ โดโนแวน: แล้วก็มีทีมแพทย์ช่วยเขาอยู่ เขาไม่เป็นไรหรอก
โซมาเลีย แฮงค์: นายบ้าหรือเปล่าเนี้ย เขาถูกยิงเข้าที่ท้องเลยนะ!
แอนดรูว์ โดโนแวน: แต่ก็ยังดีกว่าอีกเจ็ดคนที่พยายามจะข้ามเข้าไปไม่ใช่หรอ ฉันว่าพลซุ่มยิงมันพลาดเป้าเข้าแล้วน่ะ
โซมาเลีย แฮงค์: …นี่นายแค่อยากเห็นว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ใช่หรือเปล่า?
[แอนดรูว์ทำสีหน้าตกใจ ก่อนจะกระแอมและมองไปยังประตูของ 607 เพื่อคิดหาคำตอบ]
แอนดรูว์ โดโนแวน: เอลเขากังวลเรื่องการเข้าไปใกล้ แต่งานของเขาก็คือการทำแผนที่ของที่นี่ ฉันเลยต้องเข้าไปช่วยเขานิดหน่อย
โซมาเลีย แฮงค์: นาย ผลัก เขา
แอนดรูว์ โดโนแวน: ก็ได้ อะไรก็ช่าง แล้วมันทำไม มันก็ทำให้เรารู้มากขึ้นกว่าเดิมหนิ
โซมาเลีย แฮงค์: เขาเกือบจะตายเลยนะ!
แอนดรูว์ โดโนแวน: และการที่เขาไม่ตายมันก็เป็นเรื่องดีแล้ว!
โซมาเลีย แฮงค์: โห้ ที่พูดออกมามันฟังดูเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากเลยนะ
แอนดรูว์ โดโนแวน: ฉัน… หมายถึงในเชิงการศึกษาวิจัย ฉันยินดีที่เขามีชีวิตอยู่ แน่อยู่แล้วสิว่าฉันจะยินดี แต่ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าสไนเปอร์นั่นก็พลาดได้ พอมาคิดๆดูแล้ว เราก็รู้ด้วยว่าพวกเขาจะยิงแค่นัดเดียว แสดงว่าพวกเขาให้โอกาสเราได้ดึงเอลกลับมา
โซมาเลีย แฮงค์: เอลใกล้จะตายอยู่แล้ว และความคิดแรกของนายก็คือไอ้การวิจัยเฮงซวยนี้เนี้ยนะ
แอนดรูว์ โดโนแวน: โซมาเลีย-
[แอนดรูว์ถอนหายใจและพยายามจะเข้ากอดหญิงชราเบื้องหน้า แต่เธอก็ปัดมือทั้งคู่ของเขาออก ก่อนจะถอยไปจนเกือบไถลลงในโคลน]
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ! นายผลักเอลไป หวังไว้ว่าเขาจะต้องตาย ไม่ต้องมาปั้นเรื่องว่ามันเป็น "การวิจัย" เลย เพราะนายน่ะผิดหวังที่เขายังมีชีวิตอยู่ ฉัน… เห็นแผนของนายสำหรับ 174 แล้ว-
แอนดรูว์ โดโนแวน: อะไรนะ?-
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันเป็นนักจดหมายเหตุนะ ไอ้งั่งเอ้ย!
แอนดรูว์ โดโนแวน: แต่นักจดหมายเหตุก็ไม่ควรเข้าถึง… ของเกี่ยวกับ 174 ได้นะ
[แอนดรูว์เริ่มเกร็ง เขาเริ่มดึงปกเสื้อตัวเองซ้ำๆ]
โซมาเลีย แฮงค์: แต่ฉันก็เห็นมันแล้ว ตั้งแต่ที่แอชเชอร์… หายไป ฉันก็เป็นคนรับช่วงต่อจากเขามา นายเคยใส่ใจเรื่องที่เขาตายไปสักครั้งไหม
แอนดรูว์ โดโนแวน: คง… งั้นมั้ง…?
[แอนดรูว์มีน้ำเสียงราวกับว่าเขาไม่มั่นใจในคำตอบที่ให้มา ซึ่งโซมาเลียก็สังเกตออก เธอถอนหายใจ ก่อนจะบีบแกนจมูกของตัวเอง]
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับนาย แต่นี่มันทุเรศ ฉันไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของมันหรือของนายอีกแล้ว
แอนดรูว์ โดโนแวน: ไอ้พวกเรื่อง 174 น่ะมัน–
โซมาเลีย แฮงค์: ถ้านายตอแหลใส่ฉันอีก เราจบกัน ฉันรู้ว่าเราไม่ได้คบกัน เพราะนั่นมัน… แปลก แต่อะไรก็ตามที่เราเป็นกันอยู่ มันจะจบแค่นี้ ไปช่วยเอลซะ แล้วก็หยุดรสนิยมชอบดูคนตายได้แล้ว ไม่งั้นฉันจะทำให้นายเป็นคนตายเอง
แอนดรูว์ โดโนแวน: มันไม่ใช่สั-
โซมาเลีย แฮงค์: ฉันเพิ่งพูดอะไรไป
[แอนดรูว์หรี่ตาลงและกัดริมฝีปากล่างด้วยความรำคาญ เขาขยับกรามเข้าที่ก่อนจะหันเริ่มเดินไปยังทางเดินที่ใกล้ที่สุดผ่านทุ่งต้นชา]
แอนดรูว์ โดโนแวน: เธอก็เคยเข้าใจหนิ
[กำปั้นของโซมาเลียกำขึ้นเป็นหมัด เธอสั่นไหวไปด้วยความโกรธในขณะที่แอนดรูว์เดินไปตามทางเดินดินและหายไปใต้ร่มไม้ เธอตะโกนออกมาอย่างดัง มือหนึ่งชกประตูเข้าด้วยกำหมดโดยที่อีกมือก็ลูบหน้าลงด้วยความโมโห เมื่อเธอสงบสติลงได้ โซมาเลียก็ได้เข้าไปยังด่าน 607 เพื่อช่วยเหลือบุคลากรแพทย์]