คุณยืนอยู่บนหน้าผา
มันอาจจะเป็นหน้าผาของจริงเลย หรือมันอาจจะเป็นแค่หน้าผาในอุดมคติก็ได้ แต่สิ่งพวกนี้เป็นเรื่องที่เล็กน้อยมากจนแทบไม่สําคัญเลยในตอนนี้ เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็จะนําไปสู่ผลลัพธ์เดียวกันอยู่ดี
คําถามคือ : "คุณจะกระโดดไหม"
แล้วทําไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้ได้? คุณอาจสูญเสียบางสิ่งมาใช่ไหมล่ะ ก็อย่างใครบางคนที่คุณรักสุดเบื้องลึกของหัวใจ หรือบางทีที่คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ ก็อาจเป็นเพราะความพยายามในการไขว่คว้าหาความหมายและเหตุผลของชีวิตคุณมันล้มเหลวอย่างน่าผิดหวัง หรืออาจจะเพราะมันเป็นแค่ผลย้อนหลังจากการกระทําต่างๆของคุณในอดีต มันแค่กําลังจะปรากฏออกมาในตอนนี้ หรือที่จริงแล้ว ก็อาจไม่มีเหตุผลอะไรเลยก็ได้ มันคงจะมีเหตุผลมากมายนับไม่ถ้วนที่แตกต่างกัน ที่ทําให้คุณมาถึงจุดนี้ได้ แต่เหตุผลเหล่านั้นก็ย่อมมีค่าที่เท่ากัน เพราะผลลัพธ์ย่อมเหมือนกันเสมอ
คําถามยังคงอยู่ต่อไป : "คุณยังจะกระโดดไหม"
คุณเคยคิดเรื่องพวกนี้ซํ้าแล้วซํ้าเล่า พวกคนที่คุณทิ้งไว้ข้างหลัง จะต้องใจสลายขนาดไหน ชีวิตของพวกเขานั้นจะเปลี่ยนไปตลอดกาลเพียงเพราะคุณคนเดียว และอนาคตที่แสนสดใสของคุณที่คุณฝัน และฝันไว้ตั้งไกลแสนไกล ก็คงจะไม่ได้เป็นดั่งใจที่คุณอยากจะเป็นอีกต่อไป ทั้งพ่อ ก็คงไม่อยากคิดที่จะเอ่ยคําพูดใดๆ และแม่ ที่คงจะจมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าตลอดชีวิต เพื่อนที่คุณรักที่สุดก็ต้องทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่มันเรียกว่าความรู้สึกผิด ว่าทําไมถึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของคุณได้เลย แม้จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดก็ตาม แต่ความจริงแล้วนั้น..มันก็อาจจะไม่มีใครรู้สึกแบบนั้นดังที่กล่าวมาเลยสักคนเดียว ถ้าคุณอยากจะเชื่ออ่ะนะ เพราะมันก็คงจะไม่สําคัญสักนิดในเส้นทางที่คุณกําลังจะก้าวต่อไป
มันเป็นเรื่องที่น่าลังเลใจสุดๆ แต่คําตอบก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หัวใจของคุณเต้นแรงแทบจะหลุดจากอก ตอนนี้ ที่นี้แหละ คงจะเหมาะสมที่สุดแล้ว
มันคงจะมาถึงทางตันแล้ว ความเจ็บปวดมันแสนสาหัสเกินไปที่จะต้องทนอยู่ต่อเพื่อแบกรับพวกมันไว้ อยากให้ทุกอย่างมันจบลงตรงนี้สักที
พื้นที่อยู่ใต้เท้าคุณ มันเหมือนกําลังจะถล่มเลยล่ะ
แต่สุดท้ายแล้วนััน คุณก็เลือกที่จะกระโดดลงไป
และทุกอย่าง
มั
น
จ
ะ
โ เ เ อ
อ ค ง
นั่นคือสิ่งที่คุณบอกไว้กับตัวเอง
"มีบางอย่างแปลกไป"คุณกําลังคิด
"ไม่ใช่ว่าต้องชนเข้ากับอะไรบางอย่างแล้วหรอ"
"แล้วทําไมภาพที่อยู่บนดวงตา มันยังเป็นเหมือนเดิมอยู่"
"ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่ตอนนี้?"
"เมื่อไหร่ทุกอย่างจะจบลงสักทีนะ"
มันคงจะเป็นมุขที่มันไม่ค่อยจะตลกสักเท่าไหร่ ทุกอย่างมันเกิดจากการที่คุณต้องรับเคราะห์ รับการโดนกระทําต่างๆ ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย และทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นนอกเหนือการควบคุมของคุณทั้งหมด
การดิ่งลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันไม่ใช่การปลดปล่อยความทุกข์ในจิตใจอย่างที่คุณคิดและหวังมาโดยตลอด
กลายเป็นว่าสุดท้ายแล้ว มันเหลือเพียงแค่ความทรมานที่ว่า "เมื่อไหร่การดิ่งนี้จะจบลงสักที"
อาจเหลือเพียงแค่ความหวาดกลัวที่ใกล้จะเข้ามาถึงคุณก็เพียงเท่านั้น
กว่าคุณจะรู้ตัวอีกที ทุกๆคนที่เคยรู้จักคุณก็น่าจะลืมคุณไปหมดแล้วแหละ
ความเสียใจและความทุกข์ มันก็ยังคงติดตัวคุณไปเหมือนเดิมและตลอดกาล ไม่เคยที่จะเลือนหาย
และแล้ว คําถามใหม่ก็จะได้ปรากฏสักที:
"ฉันจะกระโดดไปเพื่ออะไรกัน?"
มันเป็นวิวที่สวยงาม ใช่ไหมล่ะ?
นั้นคือภาพที่คุณจะได้เห็น
