Info
เขียนโดย doctrinator
แปลโดย Guy777
ฌอง ไมเออร์โดย CamaradeAlbabar
วันที่: 14/12/2022
ปรากฏการณ์ที่ 44 - "การสันดาปมนุษย์ฉับพลัน" (สันดาป)
กรณี#4-011
Ω M.E.G ฐานโอเมก้า
จดบันทึกและเก็บเป็นจดหมายเหตุโดยฌอง ไมเออร์
เวลาไม่เดินเป็นเส้นตรงภายในแบ็กรูมส์ ตามที่ผมได้พบ มันซ้อนทับตัวเอง บางครั้งก็เวียนเป็นรูปก้นหอย บ่อยครั้งก็เป็นรูปผิดแปลก บางครั้งก็หยุดนิ่ง และบางครั้ง ก็กลืนกินตัวเองเหมือนกับงูที่หิวกระหาย ที่นี่ บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบที่เถ้าธุลีของนายพอล เบอนัวต์คนหนึ่งกองอยู่ มันคือเวลาสามโมง สี่สิบแปด ในช่วงบ่ายของวันพุธ
แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
ไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวเรียงกันเป็นระเบียบบนเพดาน คุณเบอนัวต์มีนิสัยชอบเลี่ยงไฟสว่างสีโทนเย็น เขาชอบที่จะอาบในแสงอำพันอุ่นๆ สบายตากว่า เขาคงพูด อ่านอะไรๆง่ายกว่า เขาชอบเวลาที่หน้ากระดาษขาวจืดเปลี่ยนไปเป็นสีมะนิลา
ด้วยเหตุผลนี้ ในวันที่เขาได้ถูกเลี่อนตำแหน่ง คุณเบอนัวต์ได้ขอเปลี่ยนคอกทำงานไปเป็นจุดที่แทบไม่มีไฟที่มุมห่างไกลของสำนักงาน บนนั้น เขาได้หาโคมไฟโทนอุ่นตั้งโต๊ะ อันที่จะทำให้เขาได้พักผ่อนจากเสียงจี่ไฟฟลูออเรสเซนต์ชวนปวดศีรษะอันไม่มีวันจบสิ้น ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ได้นั่งตรงจุดนั้นทุกๆวันมาตลอด 5 เดือน โดยในระหว่างนั้นเขาก็ไม่เคยจะร้องขอสิ่งอื่นใดหรือบ่นเรื่องอะไร ชายแก่วัยสี่สิบกว่าๆคนนี้มีปัญหาอยู่เพียงน้อยนิด หากอิงจากแฟ้มตามวันที่และเวลามาตรฐานของ M.E.G
จะมีอะไรต้องพูดอีกเกี่ยวกับชายธรรมดาๆที่แค่ปะทุออกเป็นเปลวเพลิงกัน
ในเวลาสามโมง สี่สิบห้านาที คุณเบอนัวต์ได้นั่งนิ่งอยู่กับที่ราวๆสองสามวินาที จากนั้น โดยไร้สัญญาณเตือนใดๆ ร่างของเขาทั้งร่างก็ได้ลุกโชนเป็นไฟ ในระหว่างที่เขากำลังเผาไหม้ เขาก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม มือตั้งบนคีย์บอร์ด หลังโค้ง เท้าอยู่บนพรม ปรากฏว่ามีเพียงร่างของเขาที่กำลังลุกไหม้ เนื่องจากที่วัตถุแนบชิดกับเขาไม่ได้รับผลกระทบใดๆจากเปลวไฟ ความเฉยเมยนี้ไม่เพียงแต่จะมีอยู่ในวัตถุรอบข้างเขา แต่เพื่อนร่วมงานก็ไม่ได้สนใจร่างที่กำลังลุกโชนอย่างสง่างามของเขา
แต่ก็ไม่ใช่ว่าชายผู้มอดไหม้จะถูกทอดทิ้งและหลงลืมโดยที่ไม่มีการเหลียวแลจากมิตรสหายของเขา ก็ใช่ว่าทุกๆคนในรัศมีรู้สึกถึงเหตุการณ์ และก็แน่ว่าพวกเขากังวลใจ แต่ก็ไม่มีใครที่ตื่นตระหนก เมื่อสอบถาม หัวหน้าของคุณเบอนัวต์ก็ได้กล่าว อ่อใช่ นายเบอนัวต์ เขาเป็นคนดี ทำงานเก่ง ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นเมื่อตอนนั้น แต่ก็ได้ยินมาว่าเขาติดไฟ น่าเสียดายที่เป็บแบบนั้น โดยเฉพาะกับคนขยันๆอย่างเขา ใช่ ถึงความทะเยอทะยานของเขาจะเริ่มมาลดเอาช่วงนี้ก็เถอะ จูเลียต คนรู้จักและเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาคงพูด เขาเป็นคนนิสัยดี เขาทักทายฉันตอนเช้า และในบางโอกาสก็จะเทกาแฟให้ฉันด้วย บางครั้งเรื่องพวกนี้มันก็เกิด สุดท้ายแล้วเขาก็คงต้องมอด ฉันมองออก และฉันก็คงทำอะไรไม่ได้มาก จะให้ฉันไปเสี่ยงเจ็บตัวเพื่อช่วยเขาก็คงไม่ได้ คุณพอเข้าใจไหม? ฉันเลยแค่มองเขาไปเฉยๆ
คุณเบอนัวต์นั่งนิ่ง ลุกไหม้ไปสามนาที หลังจากนั้นเขาก็ไม่ใช่คุณเบอนัวต์อีกต่อไป แค่กองขึ้เถ้าสีเทา
กรณีของคุณเบอนัวต์ไม่ใช่เรื่องประหลาด จากที่ยืนยันโดยข้อเท็จจริงที่นี่เป็นกรณีที่ 11 ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ของเหตุการณ์นี้ สิบคนก่อนหน้าเขาได้ลุกโชนในเปลวเพลิงอันเจิดจรัสนี้ อีกสิบคน ผ่านการเลือกสุ่มๆ ได้มอดลงเป็นกองธุลีที่ต้องถูกกวาดออกตามวันในมาตรฐาน M.E.G.
ถัดจากโคมไฟที่มืดดับ ตอนนี้ได้มีรูปถ่ายสีขาวดำของคุณเบอนัวต์ มันด้วยที่สักวัน สักเวลา จะต้องมอดไหม้
ภาคผนวก
เมื่อต้นไม้ล้มลงในป่าที่ไม่มีผู้คนคอยรับฟัง มันจะส่งเสียงหรือเปล่า?
ผมมักจะกลับมาตั้งคำถามกับธรรมชาติของปรากฏการณ์นี้ ด้วยความถี่อันน้อยครั้งที่มันเกิด เลยไม่มีอะไรที่ชัดเจนในตอนนี้ ดูเหมือนว่าผู้คนรอบข้างผมจะไม่ได้มองเหตุการณ์พวกนี้เป็นอันตรายมากนัก ไม่แม้จะควรค่าการตรวจสอบ เพราะฉะนั้นเอกสารบันทึกของปรากฏการณ์นี้จึงตกมาเป็นความรับผิดชอบของผม
สิ่งที่ต่างไปสำหรับผมก็คือการที่การสันดาปมนุษย์ฉับพลันนั้นไม่ใช่แนวคิดที่ไม่เคยมีอยู่นอกแบ็กรูมส์ กรณีของมันในโลกจริงถูกปฏิบัติด้วยความเฉยเมยเหมือนๆกัน แต่ด้วยเหตุผลที่ต่างไป นี่คือสิ่งที่ผมสันนิษฐานว่าคนอื่นคิด เมื่อได้ยินถึงกรณีของสันดาป การที่คนจะลุกเป็นไฟนั้นไม่ปกติ อะไรก็ตามที่เป็นสาเหตุคงต้องมีคำอธิบายที่ยอมรับได้เมื่ออ้างอิงจากวิทยาศาสตร์และตรรกะแล้ว คนที่อ้างเหตุผลอื่น ถึงเขาจะเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ นั้นไม่มีเหตุผล และได้หลุดเพ้อไปจากความเป็นจริงไปยังหลุมพลางแห่งวิทยาศาสตร์เทียมแล้ว
ในทางกลับกัน สันดาปได้ถูกถือว่าเป็นสิ่งทั่วไปที่นี่ และก็ชัดว่ามันไม่ใช่ภัยคุกคาม (เมื่อคำนึงถึงการที่กรณีแรกสุดของมันเกิดมาตั้งแต่ปี 1997) และนอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่กรณีซึ่งได้รับการบันทึกไว้อยู่เฉพาะบนด่าน 4 มันก็ไม่มีรูปแบบในการคัดสรรใดๆที่อย่างน้อย จะสามารถสังเกตได้ ในสักทาง ผมมีความรู้สึกว่าคนที่ถูกสันดาปนั้น… ก็นะ ผมก็คงพูดได้ว่าพวกเขาก็เหมือนผมเอง ปกติธรรมดา ส่วนๆหนึ่งที่ไร้ความแตกต่างในหมู่เหล่า ผู้คนที่ใช้ชีวิตไปอย่างเฉยเมย เป็นทรัพย์สิน ในสภาวะกึ่งเป็นจริง เหมือนพอล เบอนัวต์ ผมไม่รู้อายุตัวเองที่แน่ชัด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรจะใช้นับได้เป็นอายุ ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไป หรือเราแค่ถูกบอกให้คิดกันไปเอง
ผมยอมรับว่ามันไร้เหตุผลในสถานการณ์นี้ แต่ผมก็กลัว กลัวความเป็นไปได้ที่ต่อมาผมจะต้องมาลงเอยแบบเดียวกัน ผมกลัว ไม่ใช่เพราะการต้องมอดไหม้ แต่สิ่งที่ตามมาภายหลัง ผมกลัวว่าตัวเองจะไม่เหลืออะไรไว้เลย
ฉันยังเปลี่ยนได้