Info
คำเตือน: เนื้อหามีการคิดถึงการฆ่าตัวตาย
เขียนโดย doctrinator
แปลโดย Guy777
ฌอง ไมเออร์โดย CamaradeAlbabar
คำเตือน ⤴
เมื่อตอนที่ผมยังเป็นเด็ก แม่ผมเคยพาเดินไปตามชายหาดนอร์มังดี พ่อเพิ่งจะเสียไปเมื่อสองวันก่อนในอุบัติเหตุจากงาน มันเป็นวันหนึ่งในช่วงต้นเดือนมกรา มันเลยหนาว แต่ผมก็ชอบมัน เพราะไม่มีคนอื่นอยู่ที่นั่นเลย
ผมรู้สึกแย่ที่ตัวเองมีความสุข เพราะตอนที่แม่กำมือผมไว้ ผมมองออกว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่อย่างเงียบๆ
ปรากฏการณ์ที่ 45 - "ภาวะเสมือนตัวเย็น"
คดี#F45-002
Ω M.E.G. ฐานโอเมก้า
จดบันทึกและเก็บเป็นจดหมายเหตุโดยฌอง ไมเออร์
เงินที่เราขอดรวมกันมาได้มันแทบไม่พอจะจ่ายค่าบริการงานศพ ผมจำได้ว่าตอนงานศพตัวเองรู้สึกเบื่อมากกว่าจะเศร้า พวกเขาให้เรามองเข้าไปในโลงได้ ผมก็เลยมองเข้าไป
พ่อดูตาย ไม่ใช่หลับ แต่ตาย
พวกเขายังฝังพ่อไม่ได้ เพราะมันหนาวเกินไป และดินก็แข็งจนขุดยาก พวกเขาเลยเก็บพ่อไว้ในตู้แช่จนถึงฤดูใบไม้พลิ ความคิดนั้นมันกวนใจผมอยู่บ่อยครั้ง เป็นเวลาหนึ่งที่ผมจะนึกถึงใบหน้าสีเทาของพ่อได้อย่างชัดเจน ถูกเก็บรักษาไว้ราวกับซากสัตว์ที่ถูกชำแหละ มันทำให้ผมหงุดหงิดมาก และในช่วงหนึ่ง มันก็เหมือนจะส่งผลให้ผมพัฒนาอาการกลัวเนื้อดิบที่ถูกเก็บเอาไว้ตู้แช่อย่างไร้เหตุผล น่าตลกที่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น
ปรากฏการณ์ที่ 45 มีคุณลักษณะเป็นการรับรู้ถึงอาการภาวะตัวเย็นสาหัส ซึ่งจะปรากฏอยู่ในมนุษย์ ไม่ว่าอุณหภูมิและสภาพแวดล้อมภายนอกจะเป็นอย่างไร
ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นหิมะก็คือเมื่อตอนที่ผมทำงานอยู่บนอาคารพาณิชย์ยกสูง อาคารหลังนั้นเทาม่น เรียบเนียน จืดชืด และหนาวเย็น ผมคิดเกี่ยวกับการตายค่อนข้างบ่อยในช่วงนั้น ผมคิดไปว่าคนอื่นจะคิดยังไงถ้าผมตาย จะมีกี่คนที่จะมาร่วมงานศพของผม และร้องไห้ให้กับผม จะมีกี่คนที่ทิ้งช่อดอกไม้ไว้ให้ผมหลังจากที่ผ่านไปได้เป็นปีๆแล้ว ผมคิดถึงน้ำหน้าของหัวหน้าผม เมื่อเขาได้เห็นผลของการกระทำของเขาแล้ว เคลื้มไปในความคิดที่ว่าศพเย็นๆนี้จะคอยหลอกหลอนเขาในฝันไปอีกนานหลายปี จากนั้นผมก็นึกถึงแม่ตัวเอง เพราะเธออาจเป็นคนๆเดียวที่จะคิดถึงผม
ผมยืนจิบกาแฟอยู่หน้าราวกั้น บนหลังคาของอาคารอมทุกข์นั่น ผมมองลงไปยังเมืองด้านล่าง ลองว่าผมจะหาบ้านตัวเองสักแห่งใต้นั้นได้ไหม ตรงที่มีก้านของเครนก่อสร้างและปล่องควันโรงงานที่พ่นคลื่นของควันสีขาวให้ลอยเหนือขอบฟ้า ผมวางกาแฟไว้บนพื้น ปีนไปอีกฝั่งของราวกั้น และในตอนนั้น หิมะก็เริ่มตก
ผู้ที่ได้รับผลจากปรากฏการณ์ 45 จะสับสนและหลงทิศทาง พวกเขาจะอ้างว่าตนรู้สึกหนาวเป็นอย่างหนัก แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะไม่ได้ส่อให้เกิดอาการนี้ขึ้นเลยก็ตาม หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง พวกเขาก็จะเริ่มทำพฤติกรรมที่แสดงอยู่ในระยะสุดท้ายของภาวะตัวเย็น เช่น การเปลื้องผ้าไม่สมเหตุผล การซุกตัวในซอกคับแคบ ตามมาด้วยการตาย ซึ่งอันแรกก็จะเป็นการที่ผู้ได้รับผลพยายามจะถอดเสื้อผ้าทิ้งไปแม้จะมีความรู้สึกหนาวเย็นอย่างชัดเจนก็ตาม
ศพของผมจะนอนเปลือยอยู่บนโต๊ะเหล็กเย็นเฉียบ มันจะถูกผ่าเหมือนซากกบอืดที่พลิกหงาย กลุ่มชายในหน้ากากแพทย์จะก้มหน้าดูมัน ด้วยเครื่องมือสีเงินในมือที่สวมถุง พวกเขาจะไม่อ่อนโยน พวกเขาจะบากผ่านกล้ามเนื้อ และพลิกร่างกลับนอกออกใน เทความลับภายในออกมา
ภายในร่าง พวกเขาจะพบรูปทรงและสีสันคล้ายอวัยวะ มันจะเป็นแค่นั้น รูปทรง รูปร่าง ของเหลว และเส้นเอ็น สิ่งไร้ค่า เมื่อทั้งหมดถูกควักออกมาแล้ว พวกเขาก็จะไม่พบตัวผม ความว่างเปล่าที่แผ่กว้างได้ยึดครองร่างของผมไปแล้ว และมันก็ได้ขับไล่ตัวผมออกไป
สิ่งที่เหลือจากมันจะถูกเก็บไว้ในตู้แช่
อันหลังนั้นจะเป็นพฤติกรรมรักษาตัวโดยสัญชาตญาณ ในการที่จะหาความอบอุ่นผู้ได้รับผลจะตามหาพื้นที่ปิดเล็กๆเพื่อจะซุกเข้าไปข้างใน สถานที่เหล่านี้จะรวมไปถึง ใต้เฟอร์นิเจอร์ ในโพรงถ้ำแคบๆ หรือลงไปใต้พื้นกึ่งหนึ่ง หลังจากที่ได้พยายามขุดลงไปแล้ว
จอโทรทัศน์ CRT เปิดกลับมา โลโก้บนจออ่านได้ว่า “อนัมนีซิส” โลโก้นั้นคงอยู่บนจอต่อไปอีกสองสามวินาที
จากนั้น ภาพซ่าๆของป่าหิมะก็ปรากฏ มุมกล้องนิ่งอยู่กับที่ ราวกับว่ามันถูกตัดมาจากกล้องวงจรปิด กิ่งก้านที่ไร้ชีวิตของต้นไม้สั่นไหวเล็กน้อย มันมีบางสิ่งที่น่าคุ้นชินมากเกี่ยวกับพวกมันอยู่
ได้มีกรณีที่ได้รับการบันทึกไว้ 21 กรณีของปรากฏการณ์ 45 และทั้งหมด
ร่างคนคลุมผ้าปรากฏขึ้น ล้มลุกคลุกคลานราวกับว่ากำลังหลงทิศรอบข้าง ทันใดเขาก็ได้เสียสมดุล และล้มลงด้านหน้าด้วยฝ่ามือที่แผ่ออก เสียงหัวเราะถูกเล่นอย่างบังคับ
ก็สาหัสถึงชีวิต แม้จะด้วยความพยายามในการช่วยเหลือจากผู้พบเห็น เมื่อได้ทำการตรวจสอบ
เขาดันตัวเองขึ้นกลับมา ไม่แม้กระทั่งจะปัดหิมะออกจากเสื้อผ้า และเดินต่อไป แต่ละก้าวด้วยความทุลักทุเล
ศพแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลกระทบทางกายภาพหรือภาวะตัวเย็นก่อนหน้าอยู่เลย
เขาล้มลงอีกครั้ง ครั้งนี้หน้าคะมำลงในหิมะ เสียงหัวเราะเดิมถูกเล่นซ้ำ เขากลิ้งพลิกตัวหงาย จู่ๆก็ตื่นตัวขึ้น และเริ่มถอดเสื้อผ้า เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเริ่มเล่น มันเล่นต่อไปอีกสักพัก ตอนที่เขาพยายามจะงัดเข็มขัดออก จากนั้นก็ยอมแพ้ไป
และลักษณะการเสียชีวิตทั้งหมดโดยปรากฏการณ์ 45 ก็ได้ถูกตัดสินว่ามาจาก
ด้วยกำลังที่ยังเหลืออยู่ เขาได้ใช้มือขุดลงไปในหิมะ หลังจากที่ขุดได้เป็นหลุมเล็กๆ เขาก็ซุกเข้าเหมือนกับสัตว์และหลับตาลง เสียงปรบมือและร้องเชียร์ปลอมๆถูกเล่นในขณะที่จอก็จางลงเป็นสีดำ
ภาวะหัวใจหยุดเต้น
มีคนเคยบอกผมอยู่ครั้งนึง “ความร้อนช่วยสร้างความอดทนให้กับผู้ชาย ส่วนความหนาวจะคอยทำลายเขาลง”
วันหนึ่งแม่เกิดเป็นลม ผมไปหาเธอที่โรงพยาบาล หัวใจเธอวาย ผมไม่เคยเห็นแม่ที่ไม่เป็นตัวเองขนาดนี้เลย ทั้งอ่อนแอและเปราะบาง มีท่อที่ทอดผ่านปลายแขนอันบอบบางของเธอ ผิวเธอจืดซืดจนผมเห็นเส้นเลือดที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนัง แก้มยุบลงในใบหน้า และผมก็พันกันรุงรัง เธอเห็นผม และผมก็เข้าไปจับมือของเธอที่กำลังสั่นเทา ผมกลืนน้ำลายแทบไม่ลง เพราะผมเห็นว่าจากสายตาของเธอ เธอไม่ได้อยากจะให้ผมมาพบเธอในสภาพนี้
หลังจากที่ผ่านไปได้สัปดาห์หนึ่ง เธอก็ฟื้นตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเห็นเธอคุยกับเพื่อน ยิ้มแก้มปริ และเสียงหัวเราะของเธอก็ฟังดูมีชีวิตชีวาตามที่เคยเป็นมา ผมเคยคิดอยู่เสมอ ด้วยเหตุผลที่ไร้เดียงสา ว่าผมจะตายก่อนเธอ ว่าเธอเป็นคนประเภทที่มีความมุมานะพอจะฝืนสังขารที่เปราะจนมีชีวิตอยู่ได้เป็นอนันต์
ผมหวังว่าเธอจะรอผมอยู่
ในฝันของผม ผมได้กลับไปยังชายหาดจืดชืดนั่นในฤดูหนาว ผมอยู่ตัวคนเดียวตลอด แต่บางครั้งผมก็คิดว่าผมได้ยินเสียงซัดมาม็องมาตามคลื่นทะเล ผมคิดว่าทะเลมันมีชีวิตมากกว่าผมอีก
ผมคิดว่าครั้งสุดท้ายที่ผมได้สัมผัสความอบอุ่นก็คือเมื่อผมยังไม่รู้สึกตัว ตอนที่ผมยังไม่ลืมตา ยังไม่เกิดออกมา สัญชาตญาณดึกดำบรรพ์ของสัตว์เลื้อยคลานกระซิบบอกผมให้ขุดลงไปเพื่อกลับไปหาความอบอุ่นนั่น
มาม็องมีมือที่อุ่นมาตลอด อุ่นกว่าใครคนอื่น
ผมเคยจินตนาการว่าตัวเองถูกเผาไหม้ เปลวไฟสลายร่างผมลงในทันที และผมก็ไม่ใช่สิ่งที่จะถูกจดจำหรือนึกถึงอีกต่อไป เนื้อเยื่อ เส้นเอ็น ความทรงจำที่มอดไหม้ พวกมันลงเอยในแบบเดียวกัน ในหมอกควันที่แยกกันไม่ออก ไม่มีความแตกต่างใดๆ จิตใจผมจะเป็นอิสระจากร่างกายที่คอยถ่วงรั้ง และอะตอมก็จะไม่ก่อเป็นผมอีก
ผมว่าผมขอยอมไหม้ไปดีกว่าถูกแช่แข็ง การให้ส่วนที่แย่ที่สุดของผมถูกเก็บรักษาไว้ตลอดกาล มันเป็นชะตาที่แย่กว่าการถูกทำลายและสลายไปในความเร้าร้อนที่รุนแรงและแผดเผา ไม่เหลืออะไรไว้ ตัวตนอย่างผมไม่ควรที่จะอยู่ต่อไปตลอด
สิ่งที่ความหนาวเย็นและว่างเปล่ามีร่วมกันก็คือการที่ทั้งสองไม่มีการแยแส
เส้นเลือดของผมเป็นสีน้ำเงิน และมันก็ปรากฏอยู่ในข้อมือที่กำลังสั่นเทาของผม และเมื่อผมลูบตามมันไปยังฝ่ามือ มันก็เย็นเฉียบ