วงล้อทางอารมณ์
คิดถึงสมัยก่อนจัง…
ดีใจจังเลยที่ได้กลับมาอีก…
ยังหน้าตาเหมือนเดิมเลยแหะ…
เหมือนตอนที่ผมมากับเธอ…
ชิงช้าสวรรค์นี่น่ะ
มันยังคงหมุนอยู่ แม้ว่าจะผ่านมานานแล้วก็ตาม
ผมไม่แน่ใจว่าครั้งสุดท้ายที่เรานั่งด้วยกันนี่มันนานแค่ไหนแล้ว เธอชอบชิงช้าสวรรค์เป็นพิเศษ ไม่แปลกใจเลยทำไมเธอถึงชอบมาที่นี่ ผมยังจำเสียงหัวเราะของเธอเวลาลมพัดผ่านหน้าได้ ถึงผมจะกลัวความสูงแต่ก็นั่งไปด้วยเสมอ เพราะเธอจะจับมือผมไว้อย่างแน่นอน
ผมไม่ได้กลับมาเพราะหวังว่าจะเจอเธอหรอก…
เปล่าเลย…
แค่กลับมานั่งที่เดิม…
มองวิวเดิมๆ…
และนึกถึงเรื่องในอดีตแค่นั้น
เธอเคยเขียนข้อความไว้ใต้เบาะว่า "ครั้งหน้าฉันจะนั่งฝั่งขวาเอง" ซึ่งปัจจุบันนี้ มันก็ยังอยู่ดีและไม่มีใครมาเปลี่ยนมันเลย จนตอนนี้ที่สถานที่แห่งนี้ได้ร้างไปแล้ว ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าเธออยู่ที่ไหน เธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า แต่ความรู้สึกยังคงบอกว่าเธอนังอยู่ที่นี่ และนั้นก็พอแล้วสำหรับผม
ปีนี้ผมก็ยังกลับมา…
แต่จะไม่หันไปมองเก้าอี้ข้างๆ แล้ว…
จะไม่ร้องเรียกชื่อเธออีกแล้ว…
ผมแค่นั่ง…
ปล่อยให้ลมผ่านแก้มของผม ในขณะที่ที่วงล้อกำลังหมุนอยู่
ในตอนนั้น ตอนที่ชิงช้าสวรรค์ได้หยุดลง เมื่อผมก้าวลงมาจากเครื่อง เธอก็ได้หายไปแล้ว ผมแทบจะคุมสติไม่อยู่ โทษตัวเองที่ไม่ได้คว้ามือเธอไว้ โทษที่ตนเองปล่อยให้เธอหายไป ถึงตอนนี้จะยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าผมสามารถปล่อยวางได้แล้ว แต่ผมก็ไม่ยึดติดมันอีกต่อไปแล้ว แค่ไม่อยากให้ความสมจำดีๆ ที่มีต่อเธอต้องลืมเลือนไป
ไอริน…
ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน…
ผมก็จะไม่มีทางลืมคุณแน่นอน…
ผมจะไม่เสียใจหรอกที่มันจบลง
ผมดีใจที่มันเกิดขึ้นมากกว่า
และผมก็เชื่อว่าคุณต้องคิดแบบนั้นเช่นกัน
ใช่ไหมล่ะ?
{$title}ภาษา:
รุ่นของหน้า: 21, แก้ไขล่าสุด: 16 Feb 2026 12:02